Steun ons en help Nederland vooruit

Week 6 2010

De maandag start met een telefoontje van de verzorging van mijn moeder van 83 jaar. Zij is ziek en zij vragen assistentie. Ik bel direct de dokter om langs te komen en heb de hele dag contact met de thuiszorg. Ik probeer mijn agenda in te korten omdat ik graag polshoogte wil nemen.
Bij aankomst in Ede tref ik een hele beroerde moeder. Ze kan niets binnenhouden. Ik begin direct wassen te draaien en schoon te maken. De verzorging had al het ergste opgeruimd. De huisarts meldt dat het waarschijnlijk buikgriep is. Ze is nog niet uitgedroogd.
Zij woont in een aanleunwoning bij een verzorgingshuis en wordt aangekleed, gedouched, eet in het restaurant, en krijgt meerdere malen medicijnen en oogdruppels van de verzorging.
Zij beweegt moeilijk, ziet slecht en is steeds vaker in de war. Tot nu toe redt zij het goed alleen met de zorg dichtbij, maar kan ze wel alleen ziek zijn in haar appartement?
Ik mail al mijn broers en zusje en vraag hen deze week extra langs te komen. Mijn broer die in Ede woont gaat er ’s avond nog een paar keer langs en maakt goede afspraken met de verzorging voor de nacht.

’s Avonds komt de jury bijeen voor de concierge van het jaar. Het zijn werkelijk heel ontroerende reacties. Zo is Reina van de basisschool de Ontdekkingsreis “de bindende stabiele factor, een drijvende kracht, de creatieve kracht, een naaimonster en het kloppend hart van de school. Bovendien brengt zij humor in de school. Zij is een tegenhanger van nieuwe tijdse toestanden, zoekt fietspompen, begeleidt kookactiviteiten en corrigeert kinderen op een liefdevolle manier. Als ze ziet dat iemand het moeilijk heeft zet ze een lekkere kop koffie of thee. Onzichtbaar aanwezig zodat alles op rolletjes loopt”.
Minoun Kioug van het instituut Coolsma is ook heel geliefd bij de leerlingen en leerkrachten. “Hij haalt ballen van het dak, maakt een buigingen voor kleine prinsesjes, haalt vullingen uit balpennen, pennen uit het plafond en tanden uit de kraan. Hij brengt kinderen die de tijd vergeten zijn snel naar de gymzaal en is altijd heel vrolijk”.
Bij de Valkenheuvelschool hebben ze twee conciërges, Ina Hofstee en Hans de Jong. “Zij vullen elkaar goed aan en zorgen dat alles vlekkeloos verloopt. Ina met haar administratieve kant en Hans met zijn manusje van alles kant. Zelfs in vakanties en weekends zijn zij bereid om te helpen”
Cobie de Bloois van het Revius is “heel daadkrachtig, plichtsgetrouw, gezellig en doortastend. Zij is begaan met de kinderen en weet feilloos onderscheid te maken tussen te laat smoezen en kinderen die een moeilijke tijd hebben. Zij gaat zelfs mee met buitenlandse excursies”.
Tot slot Herman van den Berg van basisschool de Dolfijn. “Hij kan supergoed met kinderen omgaan en is zeer geliefd bij hen. Straf is eigenlijk heel gezellig bij hem, na je klusje krijg je warme chocomel. Op school is alles en iedereen ontregeld als Herman ziek is. Een parel in de school. Een conciërge uit duizenden. Hij kent alle kinderen bij naam en zij hebben respect voor hem door zijn heldere communicatie met een lach. Zij kantoor heet: Herman kopieerpaleis. Zelfs kinderen die voor het eerst naar school gaan, krijgen direct bij Herman een vertrouwd gevoel”. Na enige discussie kiezen wij een winnaar, maar besluiten ook dat alle conciërges bloemen en een oorkonde verdienen.

De lijsttrekkers zijn bij de opening van het Kieskompas uitgenodigd. De burgemeester demonstreert de kieswijzer. Om er snel doorheen te lopen kiest bij steeds helemaal niet mee eens. Tot ieders verbazing komt hij bij de VVD uit. Grote hilariteit. Ik wist wel dat ze alles willen houden zoals het is, maar dat het zo erg was?

Ik heb een interview met een organisator van de internationale vrouwendag. De andere vrouw die geïnterviewd wordt is een bekende, de Turkse Gonul. Ik heb veel bewondering voor deze vrouw. Zij is na een sporttraject van ons weer aan het werk gegaan. Zij heeft twee jaar geleden gereageerd op de banenmarkt van ons. Zij heeft inmiddels een coördinerende functie en gaat binnenkort een opleiding doen. Beukenstein is heel blij met haar. Ik hoop dat dit interview andere vrouwen inspireert om te doen wat zij graag willen en misschien niet durven.

Woensdagmiddag ga ik weer naar mijn moeder. Zij ligt nog steeds in bed, haar ingewanden zijn tot rust gekomen. Zij valt een paar keer per uur in slaap. Ik vind haar nog erg apatisch. Ik mail mijn familie dat als dit vrijdag nog zo is, ik de dokter weer vraag langs te komen. Kan een oude vrouw overlijden aan een buikgriep? De mail naar mijn familie heeft goed gewerkt. Ze heeft dagelijks familie aan haar bed.

Donderdag onderteken ik het contract met het jeugdcultuurfonds op de Ontdekkingsreis. Ik was nog niet eerder in deze school geweest. Er is een bijzonder sfeer. Grote en kleine kinderen spelen en werken door elkaar. Veel creativiteit en ruimte voor het individu. Een bijzonder ervaring.

Tussen de middag woon ik een radioprogramma bij van Radio M. Zij volgen een conciërge. Het is op dat moment nog niet openbaar wie de winnaar is. Ik krijg volop de gelegenheid om aan te geven waarom wij een conciërge zo belangrijk vinden voor de kwaliteit van de school.

In de middag wordt het dementieprogramma in Driebergen officieel gestart. De casemanager kan gaat starten en alle ouderen en hun familie die hulp nodig hebben, van het eerste niet-pluis-gevoel tot een opname in een verpleeghuis bijstaan. Er is veel belangstelling vanuit de zorg. Ik hoop dat alle huisartsen goed gaan samenwerken met onze casemanager

Ik heb een gesprek met Hans Waaldijk. Zo vlak voor de verkiezingen zijn er al wat informele ontmoetingen tussen lijsttrekkers om e.a. uit te wisselen. Ik heb ook met Roy Pamboer een dergelijk gesprek gehad. Ik zie het als aftasten. Je merkt dat 3 maart dichterbij komt.

’s Avonds is het sportdebat. Het debat is levendiger dan vorige week bij de ondernemers. Ik merk dat het soms toch lastig is wethouder te zijn en lijsttrekker. Wij is soms college en soms D66. Ik merk dat Roy Pamboer hier nog meer last van heeft. Hij verdedigt continue het collegebeleid.
Na afloop kijk ik nog naar het laatste deel van Paul en Witteman waar Wouter Bos en Alexander Pechtold discussiëren. Ik vind het laatste deel erg onrustig. Zouden wij ook zoveel door elkaar praten? Een presentator die de microfoon vasthoudt heeft toch zijn voordelen.

Vrijdag komt Alexander Pechtold in Leersum en Driebergen. Wij lopen met 20 man in witte jassen over de Traay en de markt in Leersum. Af en toe reageert iemand op het tv optreden van de avond ervoor. Een groepje scholieren interviewt Alexander. Het hoogtepunt is het bezoek aan de Dolfijn bij de winnende conciërge Herman. De school heeft er een groot feest van gemaakt. Er zijn veel ouders en iedereen zit klaar in de hal met confettie en slingers.. De initiatiefneemster voor de nominatie de 10 jarige Isabel spreekt op het podium zonder schroom. Herman is zichtbaar ontroerd. Vandaag is campagne voeren echt een feest.
Na een bezoek aan de andere genomineerden conciërges vergaderen wij voor de laatste keer in een grote groep.

’s Middags bezoek ik wederom mijn moeder. Zij is even uit bed maar kan nog niet veel. Het lijkt de goede kant op te gaan. Ze is wel verward.
Ik haal mijn 86 jarige schoonmoeder op en neem haar mee naar Leersum omdat zij voorzichtig liet weten dat zij haast de deur niet meer uitkomt met al die sneeuw. Mijn schoonmoeder is veel vitaler dan mijn moeder, zowel geestelijk als lichamelijk. Zij woont nog zelfstandig en werkt nog in haar tuin.
Wij gaan met haar naar de Italiaan in Leersum. Zij geniet zichtbaar van dit uitje. Zij praat nog enthousiast over een uitje in de zomer. Omdat ik niet op haar verjaardag kon zijn, heb ik haar enkele weken later meegenomen naar allerlei plekken in Utrecht waar zij is opgegroeid. Wij hebben zelfs aangebeld bij het huis waar zij haar hele jeugd gewoon heeft. De bewoners lieten ons binnen en zij zag nog allerlei herkenningspunten in het huis. Ze bleef alleen maar roepen dat het huis vroeger veel groter was. De bewoners zeiden bedremmeld dat zij het wel een groot huis vonden. Ik kreeg haar niet stil en we hebben er later nog veel plezier over gehad.
Ik geniet van de levenslust van mijn schoonmoeder en realiseer mij des te sterker dat mijn moeder veel mist. Ik merk dat ik moe ben van al het werk deze week en de zorg om mijn moeder.

Op zaterdag bezoeken wij Doorn. Allereerst het Zonnenhuis. Jan Roelofs legt ons de recente ontwikkelingen in de zorg uit. Na de lunch staan wij in het centrum van Doorn waar wij veel inwoners ontmoeten. Er ontstaat een levendige discussie. Het is heel koud en de warme chocomel helpt maar kort. Het karakter van deze zaterdag gaat langzamerhand over in campagne voeren. Ik merk dat de afgelopen zaterdagen als een goed inwerkprogramma hebben gewerkt voor alle nieuwe kandidaten van D66.
De teamgeest is goed en de debatten worden goed voorbereid.

De rest van het weekend kom ik wat bij. Ik lees en mail veel en wandel met vrienden door het witte bos. Zoonlief komt ziek thuis. Hij duikt meteen zijn bed in. Mijn moeder knapt weer op en heeft dit weekend volop bezoek van mijn broers en zus. Ik bespreek telefonisch met een van mijn broers de toekomst van mijn moeder. Hoe lang kan zij nog in haar appartement alleen wonen. Ik ben weer klaar voor de nieuw week. Nog 17 dagen.

Laatst gewijzigd op 22 november 2018