Steun ons en help Nederland vooruit

Week 2 2010

Mijn week start met een bezoek aan het ziekenhuis met mijn moeder. Zij heeft Parkinson, ziet slecht en is af en toe erg in de war. Ik durf haar nauwelijks in de hal van het ziekenhuis achter te laten als ik mijn auto weg zet. Ik vraag enkele dames aan de balie om even op haar te passen. Zij heeft vandaag een goede dag en kan redelijk heldere antwoorden geven. Zij is erg met het verleden bezig. Een begin van dementie volgens de dokter. Gelukkig kom ik uit een groot gezin zodat iedereen op haar of zijn wijze een bijdrage kan leveren aan de zorg voor mijn moeder. De leeftijd van mijn moeder (83) en schoonmoeder (86) zorgt ervoor dat ik goed zie wat er op deze leeftijd allemaal kan gebeuren en hoe dat beleefd wordt. Dit is waardevol voor mijn werk als portefeuillehouder Wmo.

Met het bestuur van de welzijnsstichting bespreek ik enkele lopende zaken. De fusie van vijf welzijnsstichtingen heeft er voor gezorgd dat er een stevige welzijnsstichting staat. Zij denken na over een nieuwe gezamenlijke huisvesting.

Op de agenda van de commissievergadering samenleving staan 3 punten van mij.
De kadernota participatiebudget en de uitbreiding van het Asielzoekerscentrum. Elke vergadering doe ik ook verslag van de ontwikkelingen in de Wmo.
De kadernota participatiebudget geeft weer hoe we in het vervolg de middelen voor reïntegratie, educatie en inburgering door elkaar mogen gebruiken om inwoners te helpen om beter te participeren in de samenleving. Dit hoeft niet altijd een betaalde baan te zijn maar kan ook vrijwilligerswerk zijn of andere stimulerende activiteiten. Enkele commissieleden vinden de nota nogal abstract maar steunen wel het doel van de nota. In de volgende nota toch maar weer wat meer voorbeelden verwerken.
De uitbreiding van het Asielzoekerscentrum ondervindt alleen weerstand bij de VVD. Zij zijn bang dat er te veel woningen naar asielzoekers gaan. Dit heeft er echter niets mee te maken. Alle gemeenten hebben een taakstelling, en wij houden ons hier ook gewoon aan. Wij hebben alleen bemiddeld bij de uitplaatsing van mensen die onder het generaal pardon vielen. Omdat zij al zolang (soms meer dan 10 jaar) in onze gemeente verbleven hebben wij er voor gezorgd dat zij allemaal een woning kregen in onze regio/provincie. Hierdoor hebben zij hun netwerk kunnen behouden. Het belangrijkste argument om mee te werken aan een uitbreiding is natuurlijk dat de asielzoekers inmiddels een vertrouwd en geaccepteerd verschijnsel zijn in onze samenleving en er geen redenen zijn om tegen te zijn. Ergo: veel mensen hebben waardevolle contacten met de bewoners.
Ik heb de commissieleden verteld dat de meeste mensen geen problemen hebben ondervonden met de overgang naar een andere zorgaanbieder. Alleen Quarijn heeft nog een wachtlijst. Het besluit om klanten en verzorgenden samen uit te nodigen in drie dorpen heeft gewerkt. Veel klanten zijn met hun vertrouwde hulp naar een nieuwe zorgaanbieder gegaan.

Na de college vergadering waar ditmaal geen belangrijke punten van mij zijn behandeld, is er een gesprek met de provincie. Zij hebben een kwaliteitsonderzoek gedaan in onze gemeente om te zien wat het effect van de herindeling is geweest. Gelukkig is het resultaat in het algemeen heel positief. Wij weten ook meteen waar wij nog extra op moeten letten.

In december heeft een startconferentie plaatsgevonden met alle belangrijke partijen over de woonservicegebieden. We moeten nog een betere naam bedenken voor dorpen en wijken waar je veilig en prettig woont met allerlei voorzieningen om de hoek. Met de vergrijzing die er aan komt een van de belangrijkste opgaven voor de gemeenten. Inmiddels ligt er een eerste opzet op papier. Het is nu van belang dat veel ambtenaren er mee bezig gaan. Zowel de projectleider als ik hebben het gevoel dat de maatschappelijke groeperingen zoals woningcorporaties, zorginstellingen en welzijnsstichting er al verder mee zijn. Omdat veel verschillende ambtenaren er de komende jaren mee te maken krijgen is het belangrijk dat iedereen weet wat we bedoelen en goed samenwerkt. Daarna gaan we in elk dorp na wat er de komende jaren versterkt moet worden.

Ik heb ook een gesprek met een manager van de BNMO. De bouwplannen die er zijn leiden tot veel onrust onder de bewoners. Een belangenvertegenwoordiger van de inwoners heeft mijn hulp gevraagd. Helaas wil deze belangenvertegenwoordiger niet zelf met de directie van de BNMO praten. Ik vind dit jammer, want volgens mij is dit wel de koninklijke weg. Bovendien moet ik terughoudend zijn om me te bemoeien met een intern proces. Niettemin bied ik bemiddeling aan. Ik heb een gesprek met enkele bewoners, daarna met enkele zorgaanbieders en dit is het tweede gesprek met de BNMO. Ik kan op basis van deze gesprekken niet concluderen dat er “misstanden” zijn. Wel zie ik dat het om veelal getraumatiseerde bewoners gaat die snel emotioneel reageren. Ik adviseer de BNMO om iemand extra in te zetten voor de communicatie met de bewoners.
Ik maak me ook zorgen om een ander probleem, het maatschappelijke werk voor de bewoners van de BNMO. Per 1 januari 2011 wordt dit niet meer landelijk geregeld. Ik denk dat de problematiek van deze bewoners een specifieke deskundigheid vraagt en niet door het lokale maatschappelijk werk kan worden overgenomen. Ik beloof de BNMO dat ik dit probleem ook met anderen (landelijk en provinciaal) zal bespreken. Misschien moeten gemeenten met veel veteranen samen hierin optrekken.

Deze week heb ik zomaar tijd voor een avond met mijn vrouwenclub. Ik kon geen enkele avond afgelopen seizoen. Ik voel met een beetje opgelaten als ik ga. Gelukkig word ik enthousiast ontvangen en voelt het direct als vanouds. Ditmaal het thema “tijd”, wat zoals gewoonlijk op deskundige en inspirerende wijze wordt besproken.

Wij vergaderen wekelijks met de fractie van D66 en campagnecommissie. De voorbereidingen vorderen goed en we kunnen ook nog nieuwe plannen uitwerken.

Ik word uitgenodigd voor de eerste open maaltijd in de Binder. De welzijnsstichting heeft dit georganiseerd. Een goed initiatief. Veel ouderen vinden het heel plezierig om samen te eten, anderen te spreken en er even uit te zijn. Het eten smaakt goed en ik spreek nog een oude buurvrouw die ik lang niet gezien heb. Ik hoop dat de welzijnsstichting dit elke week gaat organiseren.

In Driebergen woon ik een vergadering over het dementieprogramma bij. In februari starten we met een casemanager die mensen thuis bezoekt als er sprake is van dementie. Zij kan in alle fasen de betrokkenen en familie helpen met praktische adviezen. Het is goed dat enkele huisartsen in Driebergen dit samen met de Brug hebben opgezet. Als het goed draait kunnen we het in de hele Heuvelrug gebruiken.

De commissie van de Raad van Kerken Driebergen voor het contact met Moslims had weer een boeiende avond in de Marokkaanse moskee. Abdulwahid van Bommel hield er weer een goede lezing. Er was veel publiek van alle leeftijden en levensovertuigingen. De zg aanstootgevende passages in de Koran bleken na uitleg erg mee te vallen en niet echt af te wijken van de passages in de Bijbel. Goed om dit een keer zo te zien.

Met alle wethouders Jeugd uit de hele provincie was er een bijeenkomst over de laatste stand van zaken rondom het centrum voor jeugd en gezin, de website, de elektronische dossiers, de verwijsindex etc. De provincie coördineert e.a. maar laat voldoende ruimte voor elke gemeente om het op haar eigen manier uit te voeren.

Op zaterdag heb ik een coachingsdag voor wethouders van D66. Ondanks dat ik al vier jaar ervaring heb als wethouder, leer ik weer veel over mijzelf. D66 doet er veel aan om alle nieuwe raadsleden en wethouders goed te trainen.

Zondag weer alles lezen voor de hele week, veel mailen en even uitrusten.

Laatst gewijzigd op 22 november 2018