Steun ons en help Nederland vooruit

Kerstmarkt

Rukwinden en slagregens probeerden vrijdag de kerstmarkt in Amerongen plat te slaan.

De twinkelende lampensnoeren sloegen mee met de maat van de wind.

Op de stoep voor het oude gemeentehuis brandde een vuurtje in een ijzeren korf, het rook naar warmte.

Langs de rand van de stoep lagen jampotjes op hun kant, zodat de regen de waxinelichtjes in de potjes niet kon doven.

Tegen de statietrap van het gemeentehuis stond een rij echte kerstomen met brandende lampjes.

Alles wat een kerstmarkt sfeer kon geven, was gedaan en daardoor was het toch best gezellig.

Met dank aan de vrijwilligers en de aardige standhouders met hun vriendelijke handel.

Ik liep voorzichtig tussen de stalletjes door, zoveel mogelijk de plassen vermijdend.

Ik zag hoe twee mensen in hun kraampje hun plastic kerstboompjes met rubber (?) versiersels krampachtig vasthielden. Ze hadden hun tafel maar voor de helft opgezet, in de hoop nog een beetje droog te blijven onder hun afdakje. Ik bood aan om een paar grote stenen op te halen, zodat de wankele voet van de boompjes wat zwaarder zou zijn.

De man liep met me mee en praatte over de eindmorenen op de Amerongse berg, het verbaasde me.

Wat moest die man met dat handeltje daar? Ik kon me niet voorstellen dat iemand ook maar één van die versierseltjes zou kopen. Wat hadden ze voor illusies? We stapelden de stenen rond de boompjes en dat stond ook veel leuker. Je zou met die dingetjes landschapjes kunnen bouwen op de stenen onder de boompjes.

Ik vroeg of ze na afloop de stenen weer in de tuin wilden leggen, want Roeland houdt van zijn stenen. Ik verwacht niet dat ik die mensen nog tegenkom, dus of het voor hen de moeite waard was om zich aan de afspraak te houden, betwijfelde ik.

De volgende ochtend lag er een keurig stapeltje achter de poort en ik denk nog steeds aan die mensen.

Stonden ze daar voor hun plezier, als hobby?

Misschien, het waren geen handelaren, maar misschien hadden ze geen werk, geen baan, geen huis?

Zo dichtbij kan plotseling de financiële crisis komen, realiseer ik me. Dat was nog niet eerder gebeurd. Toch, als mensen zoveel moed hebben om nog iets te proberen, dan is de kans groot dat het vroeg of laat weer lukt om een nieuwe weg te vinden.

Hierbij stuur nog onze goede wensen voor 2013.

kerstkaart katri en roeland

Laatst gewijzigd op 22 november 2018