Steun ons en help Nederland vooruit

Een Maarts weckertje : De Kloof

Het is bon ton in de raadzaal, we moeten de kloof met de burger dichten. Een nobel streven, maar is dit wel het echte probleem? Ik geloof in de stelling dat je de politiek krijgt die je verdient. De gekritiseerde afstand tot de politiek helpen we zelf creëren en met verontrustende gretigheid in standhouden.

Ik verbaas me over de oppervlakkigheid van de incidentkritiek. Er komt iets erg onheus voorbij, bijvoorbeeld de bouw van het gemeentekantoor, nadat nota bene de kritische burger eerst inspraak heeft afgedwongen over de uiterlijke vormen van het concept, of de onder curatelestelling en als hongerige wolven duiken we er met z’n allen op. De een weet de kritische noot nog wat zwaarder aan te zetten dan de ander. Maar echt proberen te doorgronden wat er aan de hand is, dieper te graven, nee zo ver komt het niet. We lichten onze poot op, doen een plas en lopen door naar een andere boom waar een volgend interessant geurspoor beplast moet worden.

Ik heb het gevoel te leven in een omgeving die heel snel klaar staat om elkaar de maat te nemen, vanuit een sterk ontwikkeld, en soms goed verpakt, eigen belang. De individualisering schiet door in verhuld egocentrisme. Heel treffend kwam dit beeld naar voren in de discussie over de afschaffing van de kapvergunning. Een diep wantrouwen tussen burgers weerklonk. We willen graag, zo zeggen we, een ruimhartiger beleid op het gebied van vergunning en handhaving. Maar we gedragen er ons niet naar. De meeste handhavingsprocedures zijn geëntameerd door burgers zelf die verdomd goed hun eigen rechten kennen, maar hun buren weinig gunnen.

We leven hier in een omgeving waar de mensen hoog opgeleid zijn, een omgeving (fraaie natuur, weinig criminaliteit, rust en ruimte) die we graag sterk conserverend willen beschermen. Een terecht streven, maar we schieten daarin door. Het krijg het bijna “nationalistische trekjes”. Het groen, ons cultureel erfgoed, het is van ons, afblijven. Eigen groen eerst. Je mag er hooguit naar kijken en als je met de auto komt, niet door ons dorp rijden en er zeker niet parkeren.

Met onze hoogontwikkelde kennis en kunde, kunnen we anderen helpen of er mee aftroeven. Je kunt met kennis een brug bouwen, maar ook een kloof scheppen. Ik zie in de (digitale) praktijk dat mensen er behagen in scheppen de kloof te verbreden en er vervolgens anderen (veelal de politiek) de schuld van te geven. Ze (wethouders, raadsleden) willen niet luisteren is de alom geuite klacht. Mij komt het voor dat de werkelijk klacht is: ze willen niet doen wat ik wil dat gedaan (of nagelaten) wordt.

Als je steeds maar azijn pist op de politiek dan, op een zeker moment, luistert de politiek niet meer en hoort dus ook de goede kritiek niet. Dan verschrompelt het empathisch en lerend vermogen, dat ook weer niet de sterkste kernkwaliteit van politici is. Dat kun je dan politieke arrogantie noemen, maar in essentie is het een natuurlijke en menselijke reactie. Dan is de kloof politiek – burger een feit.

Laatst gewijzigd op 22 november 2018