Steun ons en help Nederland vooruit

Allemanswaard en het Dorpshuisplein

De wijze mannen van Amerongen zien toerisme als redding van de authenticiteit van dit dorp. Maar hoe moeten wij (ze willen ons, de bewoners, bij alle activiteiten betrekken) dat authentieke bepalen? Zit die in de kleine dingen, het kleine geluk of in het grote gebaar of in beide? Hoe groot zou dat gebaar kunnen zijn?
Het liefst zo groot of nog groter dan het voortbestaan van Het Huis Amerongen.
Dat Huis maakte van ons dorp een Kasteeldorp, “Het is zoals het was”, maar is dat zo? Ja, voor een deel: vroeger had de bevolking niets te zeggen over het kasteel en dat is nog zo. Wie zitten in het bestuur van de beherende stichting en waarom nemen ze bepaalde besluiten? Het bestuur zal samen met deskundigen een sterke marketing strategie hebben uitgedacht, voordat alle (kanjer)subsidies, geld dat maar één keer uitgegeven kon worden, met alle belangen van de bevolking voor ogen, aan hun is toevertrouwd door de afdeling cultuur van de overheid. Want al het geld is door de burgers opgebracht via de belasting.
Wat dat betreft is het zoals het was, dat klopt. Maar vroeger waren er zeven schoenmakers, een aantal bakkers, hoefsmeden en andere bedrijfjes, bedrijven en bediendes aan het werk voor het kasteel en ook, vooral, voor de talloze gasten van het kasteel. De gasten brachten geld en, minstens zo belangrijk, cultuur naar Amerongen.
Dus dat is niet meer zoals het was. Het kasteel is niet gastvrij. Vorig jaar heeft een groot aantal kunstenaars meegewerkt aan de jubileumexpositie van Het Skiam in de tuin van het kasteel. Wij, Roeland en ik, hebben er een installatie gemaakt waaraan we meer dan een week werkten. We kregen nog geen kopje koffie. Wat zou het leuk zijn als er een blijvende samenwerking was ontstaan vanuit dat totale project van het Skiam, een gelijkwaardige uitwisseling, want vergeet niet dat het kasteel een cultuurproject is van iedereen die belasting betaalt. Vanaf begin september is het kasteel alleen nog in het weekend open voor bezoekers. Voor Amerongen als dorp maakt het niet veel uit.
De bussen en auto’s stopten in de Laan en daar stapten de mensen ook weer in, moe van de lange wandeling over het grint en verzadigd door de versnaperingen in de paardestallen en mochten ze soms een souvenir willen, dan is dat te koop in de kasteelwinkel, waar geen regionale producten te koop zijn.
De winkels die leverden aan het kasteel bestaan niet meer, dat komt ook door de planologie van inbreien in dit dorp, dus huizen in de tuinen. De winkels kunnen niet meer worden bevoorraad. Het heeft geen nut die winkels tot galerietjes, antiekzaakjes te promoveren, want daar zit de komende jaren echt geen handel in. Als de rijke vijftigplussers van vandaag kleiner gaan wonen, kunnen hun kinderen de handel nog niet aan de straatstenen kwijt. Omdat Amerongen me lief is, al langer dan veertig jaar, weet ik dat er meer authenticiteit is dan een bijna gesloten kasteel en een dooie winkelstraat. Eigenlijk weet iedereen die meer in Amerongen doet dan er slapen, wel dat er nog wat verborgen leeft. Er zijn zoveel verenigingen, ik denk niet dat die uitsterven door gebrek aan subsidies. Maar ik voel wel dat Amerongen in de gevarenzone zit wat identiteit betreft. Wij zijn net terug van een week vakantie en in alle leuke dorpjes waar we kwamen, dachten we aan Amerongen. Een plein met een bakker en een slager, een café en een streekmuseum is er al. Nu nog een groenteboer, een theehuis, een kleine overdekte markt met artisanproducten en een dorpshuis. Ja, de Napoleonschuur is prima geschikt. Om de hoek het gezellige Buitenlust……
Waarom niet? Waarom zijn er van die huizen die niets toevoegen gepland op het Dorpshuisplein? Waar is de planoloog die dit heeft bedacht? En dan zijn de huizen ook nog eens veel te duur omdat daarmee een deel de Allemanswaard moet worden gefinancierd. Wat hebben we eraan? Iedereen weet dat het centrum van Amerongen al jaren leegbloedt. Misschien is het niet te laat om dit te stoppen. Doe iets met het gemeentehuis, het Dorpshuisplein, de Napoleonschuur. Laat het leven, want als Amerongen weer leeft, kunnen de inwoners zelf bedenken hoe het verder moet en dan mogen de drie wijze mannen best meedoen, maar hun marketing filosofie van oude, uitgekauwde berenfeestjes voor oude mensen werken echt niet meer. Ik heb horen zeggen dat er een bruidsschat van dertig miljoen was toen Amerongen zich gemeente Heuvelrug mocht gaan noemen. Al is het de helft geweest, dan nog vind ik dat de gemeente Heuvelrug met die overeenkomst een verantwoordelijkheid is aangegaan die meer inhoudt dan handhaving. Handhaving ten gunste van wie?
Katri

Laatst gewijzigd op 22 november 2018